ننه خونه عموم زندگی میکرد. هر از چندگاهی کیف قهوه ایش رو برمیداشت و به خونه یکی از بچه های دیگرش سر میزد. قسمت ما هم تقریبا هر دو هفته بود که مثلا یه روز کامل یا دو روز و یه شب رو پیش ما بمونه و بعد دوباره آژانس بگیره و برگرده خونه عمو اینا. خدا رحمتش کنه. به تاکسی تلفنی هم میگفت “تاسکی تفلنی”.

هر موقع که میومد خونمون اصرار میکرد که هرچه سریعتر تماسی با خونه عموم بگیریم و رسیدنش رو به اونها اعلام کنیم که زعم خودش از نگرانی در بیان. در یکی از این سفرهای موقتش به خونه ما، همین که اومد و نشست برگشت به من گفت که پاشو زنگ بزن خونه عموت اونها رو از نگرانی در بیار. منم گفتم باشه اما انجام ندادم. این رو هم بگم که به طرز وحشتناکی من رو دوست داشت. نه خودش بهم چیزی میگفت که ناراحت شم و نه به کسی اجازه میداد که این کار رو در حضور اون انجام بده. خلاصه یکی دو بار گفت و من هم گفتم باشه الان میزنم و نزدم. بعد واسه این که من رو مجاب کنه زودتر زنگ بزنم این دیالوگ ماندگار رو گفت که در ذهن همه ما نقش بسته و همش به یادش به کار میبریم:

“بلند شو علی جان، بلند شو، چشم انتظاری سخته”

داشتم گودر نوردی میکردم که این عکس رو دیدم. ناخودآگاه یاد این جمله مادربزرگم افتادم. بله! چشم انتظاری واقعا سخته !

بازگشت اولین گروه اسرا به کشور

دسته‌بندی شده در: عمومی, عکس Tagged: ننه, چشم انتظاری, اسرا ]]> http://multiali.wordpress.com/2011/08/20/%da%86%d8%b4%d9%85-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b8%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d8%b3%d8%ae%d8%aa%d9%87/feed/ 0 Ali Fakhari عکس مربوط به بازگشت اولین گروه آزادگان به کشور http://multiali.wordpress.com/2011/02/16/%db%8c%d8%a7%d8%af%d8%af%d8%a7%d8%b4%d8%aa%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d8%b9%d8%af-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d8%b1%da%af/ http://multiali.wordpress.com/2011/02/16/%db%8c%d8%a7%d8%af%d8%af%d8%a7%d8%b4%d8%aa%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d8%b9%d8%af-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d8%b1%da%af/#comments Tue, 15 Feb 2011 20:41:39 +0000 Ali Fakhari http://multiali.wordpress.com/?p=195 ]]> چند وقت پیش یه فکری به سرم زد. اینکه یه Vacation Reply برا ایمیلهام بسازم و پساورد ( جمع مکس پسورد) اونها  رو هم بدم به یکی از دوستانم که بهش اعتماد دارم. برای کِی؟ برا بعد از مرگم. مضمون ایمیل هم اینطوری باشه:

سلام عزیزم. نمیدونم چرا بهم ایمیل زدی اما باید بهت بگم که این یک پاسخ خودکار هست. من مُردم و قادر به پاسخگویی نیستم. زندگی خوبی رو برات آرزومندم.

دیروز صفحه فیس‌بوک یکی رو دیدم که دیگه زنده نیست. یاد ایدم افتادم.

دیگه وقتشه از حصار زمان خارج شد.

اما هر بار كه نوشتنم ميآمد ننوشتم. درست مثل زماني كه شرايط بالا برقرار باشد و سبقت نگيري.

اما الان نوشتم. درست مثل زماني كه باز هم همان شرايط بالا برقرار باشد و سبقت گرفته باشي.

خب؟

منتظر سبقت هاي بعدي باشيد.

كسي چه ميداند؟ َشايد هم نگرفتم … سبقت را ميگويم.

اما الان میخوام بدترین چیز برای یک مادر رو بگم :

بدترین چیز برای یه مادر اینه که پسرش رو دست کم بگیره …

پی نوشت :  در حالی که ساعت دو و سی دقیقه بامداد هست و من دارم کتلت و گوجه و نون و ماست میخورم ، مادرم ازم می‌پرسه : ” سحر هم میخوری؟”